Κατά την παράθεση των πηγών μέσα στο κείμενο της εργασίας, οι βιβλιογραφικές πληροφορίες πρέπει να είναι μέσα σε παρενθέσεις ή να περιλαμβάνονται ως τμήμα μιας δήλωσης.  
Οι βιβλιογραφικές πληροφορίες πρέπει να βρίσκονται με τη μορφή συγγραφέας/χρονολογία προκειμένου να επιτρέπουν στον αναγνώστη να βρει τα πλήρη στοιχεία της πηγής που χρησιμοποιήθηκαν μέσα από τη λίστα της βιβλιογραφίας.
Παράδειγμα: (Walker 2006)

Εάν υπάρχουν δύο συγγραφείς για μια συγκεκριμένη πηγή τότε αναφέρονται τα ονόματα με τη σειρά την οποία εμφανίζονται.
Παράδειγμα: (Walker & Harding 2006)

Εάν στην χρησιμοποιούμενη πηγή υπάρχουν περισσότεροι από δύο συγγραφείς τότε χρησιμοποιούνται et al./κ. ά. 
Παράδειγμα: (Fennell et al. 2004) ή (Ηγουμενάκης κ.ά. 2004)

Οι αριθμοί των σελίδων μπορούν ή και όχι να συμπεριληφθούν ανάλογα με την ιδιομορφία της αναφοράς στην πηγή για να υποδείξουν μια συγκεκριμένη σελίδα ή μια ακολουθία σελίδων.
Παράδειγμα: (Walker 2006, p.55) ή (Fennell et al. 2004, pp.35-40) ή (Ηγουμενάκης 2004, σ.15)

*Εάν πρόκειται για ηλεκτρονική πηγή, στην οποία δεν υπάρχει αρίθμηση σελίδων, τότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο αριθμός μιας παραγράφου προκειμένου να υποδεικνύεται το μέρος του κειμένου το οποίο αναφέρεται ο συγγραφέας.

Όταν αναφέρονται δύο ή περισσότερα κείμενα με διαφορετικούς συγγραφείς ξεχωρίζονται με ερωτηματικό (;).
Παράδειγμα: (Theobald 2004; Weed 2008) ή (Ηγουμενάκης 2004; Θανόπουλος 2001)   

 

Οι παραπομπές (In-text citations) μπορεί να είναι:

1. Παραπομπή υπό μορφή υποσημείωσης/σημείωσης:

Η πληροφορία εμφανίζεται με τη μορφή υποσημείωσης στο υποσέλιδο ή με τη μορφή σημείωσης στο τέλος του κεφαλαίου ή όλου του τεκμηρίου. Οι υποσημειώσεις/σημειώσεις δηλώνονται με την προσθήκη ενός αύξοντα αριθμού υπό μορφή εκθέτη στο σημείο όπου επιθυμεί ο συγγραφέας να γίνει η παραπομπή. Οι μεν υποσημειώσεις εμφανίζονται όπως είπαμε στο υποσέλιδο με μικρότερη γραμματοσειρά και ξεχωρίζουν από το υπόλοιπο κείμενο με μια διαχωριστική ευθεία γραμμή στο κάτω μέρος της σελίδας ενώ οι σημειώσεις εμφανίζονται στο τέλος του κάθε κεφαλαίου ή στο τέλος όλου του έργου. Στην τελευταία περίπτωση η αρίθμηση μπορεί να είναι συνεχής για όλα τα κεφάλαια ή να ξεκινά από την αρχή για κάθε κεφάλαιο ξεχωριστά.

Παράδειγμα:

---

³Για λεπτομέρειες σχετικά με την εννοιολογική οριοθέτηση του δικαίου, ορισμό, αποστολή και διάκριση του από παρεμφερείς έννοιες βλ. ΟΜΠΕΣΗ Φ., Αρχές Δικαίου και Νοσηλευτική Νομοθεσία, Παραδόσεις, Τμήμα Νοσηλευτικής, Τ.Ε.Ι. Θεσσαλονίκης, Γ΄ ανατύπωση επαυξημένη και βελτιωμένη, 2003 σελ. 5 και επ.

2. Άμεση παραπομπή:

Χρησιμοποιούνται διπλά εισαγωγικά σημεία («») για να εσωκλείνονται επιπλέον λόγια ενός συγγραφέα. Η θέση της χρησιμοποιούμενης πηγής (αριθμοί σελίδας ή αριθμοί παραγράφου) πρέπει οπωσδήποτε να αναφερθεί. Εάν η άμεση παραπομπή στην πηγή είναι περισσότερες από 40 λέξεις, παρατίθεται το κείμενο της παραπομπής σε εσοχή παραγράφου χωρίς τη χρήση εισαγωγικών σημείων («»).

Παράδειγμα:
Σύμφωνα με τον Θανόπουλο (2003), «η επιχείρηση όπως και κάθε οργανωμένη κοινωνική έκφραση, αποκτά και αυτή μία "κουλτούρα"» (σ.17).   

3. Έμμεση παραπομπή/παράφραση:

Εάν παραφράζονται πορίσματα της έρευνας ή ιδέες ενός άλλου συγγραφέα, τότε καλό θα ήταν να εντάσσονται σαν μέρος του κειμένου αλλά με λόγια του προσώπου που γράφει την εργασία. Όταν παραφράζεται ή αναφέρεται μια ιδέα η οποία εμπεριέχεται σε μια άλλη εργασία, δεν είναι υποχρεωτικό πάντα να αναφέρεται η θέση της πηγής (αριθμός σελίδας), αν και θεωρείται χρήσιμο. Θα πρέπει ωστόσο να φαίνονται ξεκάθαρα στο κείμενο οι ιδέες του συγγραφέα και οι ιδέες άλλων προσώπων.

Παράδειγμα:
Το «δίκαιο της πυγμής» ούτε ηθικό είναι, αλλ’ ούτε και φυσικό προνόμιο (Παπανούτσος 1975).

Παρά το γεγονός ότι ο Θανόπουλος (2003) ορίζει ως επιχείρηση το σύνολο των πρωτοβουλιών που περιλαμβάνει τη διατύπωση διαδικασιών, το συνδυασμό συντελεστών παραγωγής, την ανάληψη κινδύνων και την ικανοποίηση πραγματικών αναγκών μέσω των οποίων επιτυγχάνεται ένας συγκεκριμένος στόχος, πιστεύω πως ...

   
4. Παραπομπή σε δευτερεύουσα πηγή:

Εάν παρατίθεται μια ιδέα ενός συγγραφέα ο οποίος αναφέρεται από ένα άλλο συγγραφέα, τότε χρησιμοποιείται η φράση “cited in”/«αναφέρεται στο». Ωστόσο, στη λίστα βιβλιογραφικών αναφορών/βιβλιογραφίας στο τέλος της μιας εργασίας, παρατίθεται μόνο η δευτερεύουσα πηγή. 

Παράδειγμα:
Ο Holland (αναφέρεται στο Θανόπουλο 2003, σ.164) υποστηρίζει ότι η αξία του χρήματος, έγκειται στην ευθύνη για το δημόσιο χρέος.

 

5. Παραπομπή σε έργο χωρίς συγγραφέα ή ανώνυμο συγγραφέα:

Όταν ένα έργο δεν έχει όνομα συγγραφέα ή πρόκειται για ανώνυμο συγγραφέα, η παραπομπή (in-text citation) αποτελείται από τις πρώτες λέξεις του τίτλου (σε πλάγια γραμματοσειρά), ακολουθούμενες από τη χρονολογία και την αρίθμηση της σελίδας.

Παράδειγμα:
This was evidently the case in period of Renaissance (Temporary art 1998, p.74).

Η λίστα των βιβλιογραφικών αναφορών/βιβλιογραφία θα πρέπει να βρίσκεται στο τέλος ενός συγγράμματος ή μιας ερευνητικής εργασίας και να φέρει την κεφαλίδα Βιβλιογραφικές Αναφορές ή Βιβλιογραφία (References/Bibliography). Στη λίστα βιβλιογραφικών αναφορών παρατίθενται με αλφαβητική σειρά (κατά όνομα συγγραφέα) μόνο οι πηγές που χρησιμοποιήθηκαν στη συγγραφή της εργασίας, και οι οποίες αφορούν ένα συγκεκριμένο αντικείμενο μελέτης. Ωστόσο, στη βιβλιογραφία δεν παρατίθενται μόνο οι χρησιμοποιούμενες πηγές, αλλά και οι πηγές οι οποίες αν και μελετήθηκαν κατά τη διάρκεια της συγγραφής της εργασίας, τελικά δεν χρησιμοποιήθηκαν.

Τόσο για τη λίστα βιβλιογραφικών αναφορών όσο και για τη βιβλιογραφία θα πρέπει να χρησιμοποιείται το ίδιο στυλ βιβλιογραφικών αναφορών.    

Τα παρακάτω στοιχεία είναι απαραίτητο να περιλαμβάνονται σε μια λίστα βιβλιογραφικών αναφορών/βιβλιογραφίας:
Συγγραφέας ή επιμελητής, έτος δημοσίευσης, τίτλος του τεκμηρίου, πληροφορίες δημοσίευσης:

• Έργα ίδιου συγγραφέα και δημοσιευμένα το ίδιο ημερολογιακό έτος διαχωρίζονται από γράμματα που προστίθενται στη χρονολογία.

Παράδειγμα: Εάν χρησιμοποιήθηκαν δύο αναφορές από τον M. Kozak, και οι δύο έχουν δημοσιευτεί το 1998, τότε η μία θα φέρει ημερομηνία 1998a και η άλλη 1998b, και θα εμφανίζονται ομοίως και στην παραπομπή. Σε ελληνική βιβλιογραφία η αναφορές θα φέρουν ημερομηνίες 1998α και 1998β.

Έχουν αναπτυχθεί διάφορα στυλ μορφοποίησης βιβλιογραφικών πληροφοριών, τα οποία αν και περιλαμβάνουν τα ίδια βιβλιογραφικά στοιχεία, διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τον τρόπο που δομείται και εμφανίζεται η πληροφορία.

Ωστόσο, πρέπει να γίνεται χρήση ενός μόνο στυλ βιβλιογραφικών αναφορών σε μια εργασία. Επιπλέον, είναι προτιμότερο οι φοιτητές να συμβουλεύονται τον υπεύθυνο καθηγητή τους ώστε να τους προτείνει το στυλ βιβλιογραφικών αναφορών που ενδεχομένως επιθυμεί να χρησιμοποιήσουν.